•::Panuts'Design::•

    บ่อยครั้งที่ชีวิตของผมจะเจออะไร หลายๆเรื่องเข้ามาแทงแทงแทง ไม่รู้ไปทำอะไรไว้ รู้สึกว่าทำไมชีวิตนี้มันวุ่นวาย มันท้อแท้ มันมืดมน มันน่าเบื่อโดยสิ้นเชิง

    ช่วงนี้มีทั้งสอบมิดเทอม หลายๆวิชามีแต่หนักใจเนื่องจากปีนี้เรียนอะไรไม่ค่อยจะแน่นกับเค้าเลย โดยส่วนมากข้อสอบก็เป็นเชิงวิเคราะห์ซึ่งผมก็ไม่ถนัด ข้อนี้ก็ถูก ข้อนั้นก็ถูกแล้วตกลงข้อไหนมันถูกสุด วิชาญี่ปุ่น ผมพยายามแล้วพยายามอีกกับการเข้าใจภาษาญี่ปุ่น แต่ทำเท่าไรมันก็ไม่เข้าหัวเหมือนกับมันไม่เหมาะกับผมจริงๆ วิชาเลขก็เป็นวิชาที่ห่วยที่สุดในชีวิตผม ผมเกลียดการคิดคำนวณ ผมเกลียดอะไรที่มันต้องใช้หลักการมายืนยัน 

    ส่วนเรื่องงานในช่วงมัธยมปลายปีสุดท้ายที่แสนลำบากของผม ผมต้องทำงานหลายอย่างมากมายที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ มีทั้ง โครงงานจตุจักร, ตากล้องชุมนุม(อันนี้สนุกดีผมชอบถ่ายรูป), ทำปกหนังหน้า+หลัง+สัน ของหนังสือรุ่น, เพื่อนขอให้ออกแบบแหวนรุ่น, ขอให้ทำเสื้อสีของร.ร., ขอให้ทำเสื้อสตาฟของห้อง ผมอยากจะบอกว่า "ผมไม่ใช่หุ่นยนต์นะ" เพียงแค่จะมาไขลานแล้วจะทำทุกอย่างได้โดยไม่เหนื่อย ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีสิอยากจะบอกอีกอย่างนึงว่า "ให้นั่งทำคนเดียวมันเหงานะ" พอจะมีร้านขายของชำมหัสจรรย์ขายปีกให้ผมบินเป็นอิสระมั้ย

   สำหรับเรื่องหลายๆเรื่องผมที่ผมตั้งใจทำให้มันดีแต่ก็ไม่เคยที่มันจะดีพอในสายตาของใคร หรือที่แน่ๆผมอาจจะมีสิ่งที่ดีพออยู่เรื่องเดียวคือผมทำภาพกราฟิก+ซ่อมคอมได้ ก็เท่านั้นมั้ง เพราะนอกนั้นผมก็คือ นายห่วย

    แต่ชีวิตของผมก็ยังมีดีในด้าน ครอบครัว, ด้านเพื่อนสนิทหลายๆคน ในเวลาทุกข์ เวลาเฮฮา เวลาสุข เป็นสิ่งที่ทำให้ผมยิ้ม ทำให้ผมสบายเวลาคุยด้วย ยังไงก็ต้องขอบคุณมากๆจริงๆสำหรับกำลังใจจากคนที่ผมไปปรึกษา

และในสิ่งสุดท้ายที่อยากจะบอก "ผมไม่อยากแพ้"